Broekmaat

Kledingmaten

Kleren passen blijft een goed advies om de juiste kledingmaat te vinden. Verschillende merken hanteren immers verschillende maten en ook landen verschillen onderling… Maatje 38 in Nederland, is maatje 40 in Frankrijk, 42 in Italië en 12 in Engeland. Het opstellen van een standaard voor kledingmaten heeft reeds een hele weg afgelegd. In Europa (EUR) is er een norm voorgesteld, die fabrikanten vrijwillig kunnen volgen. In het Verenigd Koninkrijk (UK) en Amerika (VS) zijn de maten een eigen leven gaan leiden…

Europees maatsysteem

In 2001 werd een Europese standaard voorgesteld (EN 13402). De kledingmaat wordt bepaald op basis van één lichaamsafmeting in cm:

  • kinderen: lichaamslengte
  • vrouwen blouse: borstomtrek
  • vrouwen broek/rok: tailleomtrek
  • mannen vest: borstomtrek
  • mannen broek: tailleomtrek
  • mannen hemd: halsomtrek
Maat (v) 34 36 38 40 42 44 46 48 50 52 54 56 58
Borstomtrek 80 84 88 92 96 100 104 110 116 122 128 134 140
Tailleomtrek 64 68 72 76 80 84 88 94 100 106 112 118 124
XS S M L XL XXL 3XL

 

Maat (m) 42 44 46 48 50 52 54 56 58 60 62 64 66
Borstomtrek 84 88 92 96 100 104 108 112 116 120 126 132 138
Tailleomtrek 72 76 80 84 88 92 96 100 104 108 114 120 126
XS S M L XL XXL 3XL

 

Maat (m) 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49
Halsomtrek 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49

Toch wordt dit systeem zeker niet universeel toegepast. T-shirts zijn te verkrijgen in dezelfde lettercode, S, M, L, XL, maar de achterliggende maten verschillen sterk. Een jeans broek wordt gekozen op basis van tailleomtrek (W) en binnenbeenlengte (L) uitgedrukt in inch. Beide maten worden vaak weergegeven.

Borstomtrek: waar het mee begon…

Het eerste maatsysteem voor kleding is terug te vinden in 1812. De uniformen van het Amerikaanse leger werden voorzien in verschillende kledingmaten gebaseerd op één lichaamafmeting, de borstomtrek. De andere lichaamsafmetingen werden verondersteld proportioneel te zijn: wie een grote borstomvang heeft, heeft ook een grote taille-omtrek. Voor de soldaten (mannen) klopte dit redelijk.

Bij de opkomst van massaproductie (begin 20ste eeuw) werd dit maatsysteem overgenomen voor iedereen. Dat leverde echter problemen op van slechte passende kledij. Vrouwen vertonen immers meer uitgesproken lichaamsvormen, de lichaamsverhoudingen zijn niet voor iedereen gelijk. Er zijn kleine dames met grote borsten en grote dames met kleine borsten. Dit werd ook vastgesteld door de vereniging van Amerikaanse postorderbedrijven. Een groot deel van de kleding werd gewoon teruggestuurd omdat het niet paste zoals in de catalogus was aangegeven.

Amerikaans standaard kledingmaatsysteem

Na de twee wereldoorlog besliste de Amerikaanse overheid de lichaamsafmetingen duidelijk in kaart te brengen. Een groep onderzoekers onder leiding van O’Brien & Shelton gingen 15000 mensen opmeten voor 59 lichaamsmaten. De hoop was hierbij correlerende lichaamsafmetingen of vaste verhoudingen te vinden, op basis waarvan een eenvoudig en gestandaardiseerd maatsysteem zou kunnen opgesteld worden. De resultaten werkten echter niet mee… Er zouden 27 maten nodig zijn om kleding goed te laten passen voor de hele bevolking.

In 1958 werd op basis van deze resultaten en voorstellen toch een commerciële standaard door de overheid opgelegd. Het systeem van O’Brien & Shelton was gebaseerd op één lichaamsafmeting, de borstomtrek. Deze maat (8 tot 38) werd gecombineerd met een code voor de lengte van de bovenste ledematen (tall, regular, small) en onderste ledematen (+ of -). Het systeem werd aanvankelijk enthousiast onthaald omwille van de duidelijkheid. De lichaamsverhoudingen voor vrouwen waren echter gebaseerd op het zandlopermodel (brede schouders, smalle taille, brede heupen). De appel-, peer- en planktypes hadden weer moeite om goed passende kleding te vinden, waarin hun vormen tot hun recht kwamen.

In 1970 werd het verplichtende karakter van het kledingmaatsysteem teruggeschroefd. Fabrikanten mochten het vrijwillig toepassen. In 1983 werd de maattabel uiteindelijk definitief geschrapt. Dit betekende echter opnieuw chaos. De toekomstige generatie zit sindsdien met slecht passende kleding opgescheept en de postorderbedrijven noteerden een sterke stijging van terugkerende kledij.

Vanity sizing

In 1995 brengt een internationaal standaardisatiebureau, ASTM, opnieuw een maattabel voor vrouwen. De codes voor de verschillende kledingmaten werd overgenomen van O’Brien & Shelton, de overeenstemmende lichaamsafmetingen werden wel wat aangepast of “gemasseerd”. Men gaf een kleinere kledingmaat aan grotere lichaamsafmetingen. Dit staat bekend als “vanity sizing”. Omdat vrouwen niet willen merken dat ze dikker worden, laat de fabrikant ze passen in maatje 36 door de afmetingen wat ruimer te maken. In 1958 kwam met maat 8 een borstomtrek overeen van 77 cm, in 2008 was dat 92 cm. Dat betekende ook dat er smallere maten moesten bijkomen. In 2011 werd de bodem bereikt met maat 00. Het standaardsysteem werkt niet meer…

Elk kledingmerk hanteert daarbij nog eens een verschillend model van het vrouwelijk lichaam zodat het heel moeilijk is om steeds een kleedje met eenzelfde maat te kopen, dat zeker goed past… Eens een goed passend merk gevonden creëert het wel een trouw aan het werk (“brand loyalty”). Vrouwen blijven bij hun kleren of schoenen vaak bij hetzelfde merk kopen.

Om terug een accuraat zicht te krijgen op de lichaamsafmetingen van de Amerikaanse bevolking, startte de Textile Clothing Technology Corporation met SizeUSA. Met 3D total body scanners werden 11000 mensen tussen 18 en 80 jaar opgemeten. De vrouwen konden onderverdeeld worden in 7 lichaamsvormen.

 

Maten: hoogte keukenfietsmaatbh maattrappenmaat kinderfiets – afmetingen bedschoenmaatwerkhoogtekledingmatentouchscreenkijkafstand TV